Miastenia – leczenie

Miastenia – może być leczona lekami, z użyciem chirurgii oraz innymi terapiami – samodzielnie lub w połączeniu. Co jest najkorzystniejsze, zależy od nasilenia choroby, którą są dotknięte mięśnie, od wieku chorego i obecności innych problemów medycznych.

 

Leki


Istnieją dwa rodzaje leków stosowanych w leczeniu miastenii. Jedna grupa – cholinoesterazy – tymczasowo łagodzi objawy miastenii.

Inna grupa – leki immunosupresyjne, atakują chorobę u źródła. Poprzez hamowanie układu odpornościowego organizmu, leki te w pierwszej kolejności zatrzymują organizm przed uszkodzeniem połączeń nerwowo-mięśniowych. Leki immunosupresyjne mogą mieć poważne skutki uboczne. Lekarze mogą zalecać jeden lek lub kombinację tych leków. Często potrzeba czasu, aby ustalić najlepszy lek i jego dawkowanie dla konkretnego pacjenta.

Leki antycholinesterazowe

Zazwyczaj jest to pierwszy typ leczenia, ponieważ ma ono najmniej długoterminowych skutków ubocznych. Jest to także najszybciej działający dostępny lek. Leki te zapobiegają rozpadowi acetylocholiny – mediator chemiczny, która powoduje skurcze mięśni. Więcej acetylocholiny na ogół skutkuje większą siłą mięśni.

Leki antycholinesterazowe przeciwdziałają zaburzeniom układu odpornościowego w miastenii, mogą one częściowo lub całkowicie kontrolować objawy u niektórych pacjentów.

Najczęściej przepisywanym lekiem tego rodzaju jest bromek pirydostygminy (Mestinon). Jest on dostępny w postaci tabletek lub płynu. Poszczególne formy różnią się szybkością działania i skutecznością.

Leki te mogą powodować skurcze żołądka i biegunkę, wystarczy wziąć je z mdłym jedzeniem takim jak krakersy lub jogurt jabłkowy. Inne częste działania niepożądane to skurcze mięśni i pocenie się. Czasami pojawiają się, gdy brane jest zbyt wiele lekarstw. Jeśli występują takie objawy, należy skonsultować się z lekarzem, aby sprawdzić, czy należy zmniejszyć dawkę lub zmienić brane leki.

Leki immunosupresyjne

Leki immunosupresyjne w pierwszej kolejności zabezpieczają przed szkodliwą produkcją przeciwciał, które powodują osłabienie miastenii. W tym samym czasie zmniejszają produkcję przeciwciał przez organizm co sprawia, że organizm jest bardziej podatny na infekcje i inne choroby.

Podczas gdy stosowane są leki immunosupresyjne, ważne jest, aby unikać ludzi z chorobami zakaźnymi. Może być konieczne unikanie tłumów i częste mycie rąk. Stosowanie tych leków musi być starannie monitorowane przez lekarza, ponieważ mogą one spowodować poważne skutki uboczne.

Prednizon znacznie łagodzi objawy miastenii. Lek ten nie jest tak szybko działający jako cholinoesterazy, ale jest stosunkowo tani. Przypomina naturalne hormony wytwarzane przez korę ludzkiego nadnercza. Stosowanie prednizonu może być bardzo skuteczne w leczeniu poważnego osłabienia, co niesie za sobą ryzyko poważnych działań niepożądanych, których nasilenie zależy od dawki i długości czasu używania prednizonu.

Należą do nich bezsenność, zmiany nastroju, zwiększenie masy ciała, zatrzymanie płynów, zmniejszona odporność na zakażenia, zwiększona podatność na cukrzycę, wysokie ciśnienie krwi, osteoporoza, jaskra, zaćma, wrzody żołądka, a także wiele innych, mniej typowych efektów ubocznych. Większości z tych efektów ubocznych można zapobiegać innymi lekami. Jest również bardzo ważne, aby „jeść zdrowo” i mieć dobrze zbilansowaną dietę, która jest bogata w potas i wapń oraz ma niską zawartość sodu, tłuszczu i cholesterolu. To może pomóc w zapobieganiu rozrzedzeniu kości, zmniejszeniu retencji płynu i zminimalizowaniu przyrostu masy ciała. Jeśli brany jest prednizon, zatrzymuje się w organizmie naturalną produkcję hormonów nadnerczy. Leczenie prednizonem nie może być nagle przerwane; dawkę należy stopniowo zmniejszać.

– Inne leki immunosupresyjne – Istnieje szereg innych leków stosowanych w leczeniu miastenii. Wiele zostało opracowanych pierwotnie dla pacjentów z narządami po przeszczepach lub w leczeniu innych chorób związanych z odpornością. Należą do nich: azatiopryna (Imuran), mykofenylan mofetylu (CellCept), takrolimus (Prograf), metotreksat, cyklosporyna (Sandimmune, Neoral) i cyklofosfamid (Cytoxan, Neosar). Jeśli jeden z tych leków pomaga przy miastenii, jego zastosowanie może wyeliminować potrzebę używania prednizonu lub obniżyć jego dawkę. Leki te są skomplikowane.

Leczenie nimi może potrwać miesiące, dawka waha się od osoby do osoby, a każdy lek ma swoje własne działania niepożądane i interakcje z innymi lekami. Lekarz powinien szczegółowo poinformować o każdym z leków.

– Przeciwciała monoklonalne – Jedną z nowszych terapii stosowaną w leczeniu poważnego osłabienia mięśni, które jest odporne na tradycyjne metody jest przeciwciało monoklonalne rytuksymab (Rituxan). Zabieg ten jest podawany w czterech cotygodniowych infuzjach IV i powtarzany co sześć miesięcy. Może być bardzo skuteczny w wariancie MuSK. Zabieg ten jest obecnie badany na szerszej grupie pacjentów z miastenią. Także są badane przeciwciała monoklonalne i ekulizumab (Soliris).

Tymektomia

Tymektomia jest to chirurgiczne usunięcie grasicy. Grasica usytuowana jest w górnej części klatki piersiowej, odgrywa ważną rolę w rozwoju układu odpornościowego i zaburzeniach u około połowy pacjentów z miastenią. Niektórzy ludzie rozwijają grasiczaki lub guzy w grasicy. Generalnie grasiczaki są łagodne, ale w rzadkich przypadkach mogą stać się złośliwe.

Lekarze zalecają tymektomię dla osób z grasiczakami oraz dla większości pacjentów poniżej 60 roku życia z umiarkowaną lub ciężką miastenią uogólnioną. Według Narodowego Instytutu Chorób Neurologicznych i Udaru Mózgu, operacja zmniejsza objawy miastenii. Poprawa jest jednak nieprzewidywalna i może wystąpić kilka miesięcy lub kilka lat po zabiegu.
Ostatnio rozwinięte metody usunięcia grasicy spowodowały mniejszą liczbą powikłań.

Immunoglobuliny dożylne (IVIG)

Immunologiczna terapia globulinami może być stosowana do szybkiego leczenia pogarszającej się miastenii. Immunoglobulina ludzka jest produktem krwi zebranym od wielu dawców. Poprzez dostarczenie organizmowi zwykłych przeciwciał z oddanej krwi, leczenie IVIG wydaje się tymczasowo modyfikować system immunologiczny. Dla większości osób, miastenia słabnie i zazwyczaj poprawia się ich stan w ciągu tygodnia od rozpoczęcia leczenia i utrzymuje się przez kilka tygodni lub miesięcy. Zabiegi IVIG są bardzo drogie i oferują krótkotrwałą ulgę od objawów Mmiastenii, do momentu, aż skuteczne są odpornościowe zabiegi modyfikujące.

Efekty uboczne, na przykład ból głowy lub alergiczne objawy, są zwykle związane z tym, jak szybko lek jest podawany. Spowolnienie tempa infuzji może w tym pomóc. Wlewy dożylne immunoglobuliny są czasami powtarzane w odstępach miesięcznych dla podtrzymania efektu leczenia.

Plazmafereza

Plazmafereza lub „wymiana osocza,” jest procedurą, która usuwa przeciwciała, zarówno te złe jak i dobre. W ciągu kilku godzin krew jest stopniowo usuwana przez specjalną linię dożylną, a osocze, które zawiera przeciwciała oddziela się. Następnie zawraca się z organizmowi krew wraz z jej produktami zwanymi albuminami, następuje zastąpienie niektórych białek utraconych w procedurze. Zabieg ten nie wpływa na zdolność organizmu do podejmowania większej ilości przeciwciał, a więc ulga jest na ogół krótkotrwała. Jest to również bardzo drogie.

Plazmafereza jest stosowana u pacjentów, którzy mają silne objawy miastenii lub którzy wymagają poprawy wytrzymałości przed zabiegiem. Jest również stosowana okresowo dla tych, którzy nie reagują na inne leki. Po wymianie osocza osoba zazwyczaj staje się silniejsza w kilka dni. Korzyści leczenie trwają zwykle od dwóch do trzech tygodni. Ponieważ skutki są często krótkotrwałe, zazwyczaj konieczna jest seria zabiegów w ciągu dwóch tygodni.
Plazmafereza polega na usunięciu dużej ilości krwi, która może obniżać jej ciśnienie i doprowadzić do zawrotów głowy lub prawie omdlenia. Może wystąpić, gdy produkty krwi lub osocza dawcy są podane pacjentowi. Może również występować w przypadku podawania IV immunoglobuliny.

Terapie uzupełniające

Miastenia może być leczona metodami tradycyjnymi. Ale jaki inny środek kontroli nad chorobą można zastosować?

Jedz zdrowo. Wszyscy pacjenci miasteniczni powinny trzymać zdrową dietę i utrzymać zdrową wagę. Ta rada jest ważna dla pacjentów, ponieważ nadwaga uczyni chorobę jeszcze bardziej męczącą oraz aby ominąć wiele innych chorób. Porozmawiaj z lekarzem, aby sprawdzić, czy zmiana diety pomoże złagodzić skutki uboczne leków, takie jak zatrzymanie płynów, utrata masy kostnej lub niedokrwistość.

Ćwiczenie. To poprawia nastrój, a także zdrowie serca, mózgu i układu sercowo-naczyniowego. Naturalnie trzeba dostosować swoją działalność do choroby. Wyczerpanie lub duszność oznaczają, że ćwiczenie jest zbyt męczące. Wskazane są ćwiczenia takie jak joga, krzesło izometrii lub po prostu zwiększony czas chodzenia. Mały postęp jest lepszy niż żaden postęp!

Radź sobie ze stresem. Należy skonsultować się z lekarzem i rozważyć opcje takie jak akupunktura, biofeedback, medytacja lub masaż rozważenia.

Pobądź na zewnątrz. Naukowcy odkryli, że ludzie mogą poprawić swój nastrój w krótkim czasie na skutek ćwiczeń na świeżym powietrzu, takich jak chodzenie lub dzięki ogrodnictwu.

Udawaj, że jesteś na zewnątrz. Słuchanie nagranych dźwięków przyrody może być bardzo relaksujące.

Porozmawiaj z innymi. Skontaktować się z grupą wsparcia.